On display

medaliony.

Lanvin & królowa Elżbieta I Nicholasa Hilliarda, której miniaturowy portret pośród innych skarbów Zielonego gabinetu wisi na zielonym adamaszku w Ham House 

Zielony gabinet Treasure Hunt

Niebieski

i jeszcze raz to samo ~ 

William Morris ~ liście AKANTU i tapeta zaprojektowana w 1875 r.

Akant

AKANT & 

Antonio del Pollaiuolo

William Morris

Antonio Marras 

Piero della Francesca

Kolaże tkanin, haftowane kwiaty, przeszycia czy wręcz nieśmiały patchwork ostatniej kolekcji  Antoniego Marrasa zainspirowały mnie i poniosły w serię renesansowych profili kobiet, których przedramię zdobi jeden z bardziej znamiennych dla tego okresu ornament - akant. Haft łączy wszystkie.  Może wyłącznie w  drugim przypadku, u Morrisa, pewną niekonsekwencją jest  'Karczoch' ale czy ktoś się domyślił? Owszem, mój ulubiony Morris&Co. posiada w swym dorobku o wiele więcej, może nawet lepszych przykładów ale nie o to chodzi. 

Akant z ok. 1555 r.

William Morris tu

Akant druk NYPL

La vie en rose

W KRĘGU INSPIRACJI.

1912

i jeden z moich ulubionych portretów - Winifred Anna Cavendish-Bentinck, 6 Księżna Portland - o którym jej mąż powie: Portret mojej żony ma w twarzy promień nieba, urokliwie oświetlając wartościami jej duszy. 
Gdy w 1911 r.  Philip de László odwiedził Welbeck Abbey, dom księżnej, wykonał najsłynniejsze jej  portrety, malując także 6 księcia Portland oraz w ciągu następnych kilkunastu lat kolejnych członków rodziny. 
Jego pędzel inspiruje tak samo jak malarstwo Singera Sargenta czy Williama McGregora Paxtona, z których to ten pierwszy zwykł mawiać, że z każdym portretem traci przyjaciela...  László  zyskiwał.
Pełne nonszalancji, miękkości i jakiejś ujmującej magii, która przenika stylem w czasy edwardiańskich przyjęć, pikników, wnętrz, emocji... 
Niedopowiedziany, nienachalny, transparentny i pełen powietrza...

Mantua

Typ sukni dworskiej popularnej w Anglii i Niderlandach, która wyewoluowała z noszonej w końcu XVII i na początku XVIII wieku sukni z manteau z upinaną i drapowaną po bokach spódnicą przechodzącą w tren. Podobnie jak robe à la française noszona była na rogówce a przód stanika wypełniano bawetem. Nie miała jednak plisy à la Watteau, a stanik był dopasowany na plecach. Od lat 40. XVIII wieku analogicznie do francuskiej sukni dworskiej rozpinano ją na szerokiej, owalnej rogówce; przesunięto wtedy poły wierzchniej spódnicy całkowicie na tył, odsłaniając przód i boki spódnicy spodniej wykonanej z tej samej tkaniny. Szyto ją z bogatych tkanin przetykanych lub haftowanych złotymi bądź srebrnymi nićmi.

Angielskie suknie dworskie z ok. 1740-1745

zdjęcie: kolekcja V&A

Noszone podczas dworskich eventów z udziałem rodziny królewskiej, z uwagi na rozmiar rogówki chyba najlepiej prezentowały bogactwo i wartość sztuki zdobniczej.