Porcelanowy ogród

Co sprawia, że tak często powracam do aury opowieści z Pokutnego dworu, do jego wiosny zatrzymanej wśród tylu kwiatów nim scenariusz porwie je w meandry tragicznej fabuły? Jakaś uśpiona w kroplach poranka aluzja drży stale na zielonych liściach oddalonych w oknie parkowych drzew. Świeża. A może to dzieciństwo z przedwojennym ogrodem, który pamiętał jeszcze ręce ogrodnika nim zdziczał tak pięknie i malowniczo, mieszając zapachy jaśminów, konwalii i chińskich bzów? Z biegu gubiło się w nich cały swój rozsądek i cały nie swój wtedy jeszcze świat, jaki sypał się pod palcami prawie tak, jak wapienne tynki tam, gdzie nie oplotły ich róże. 

Jedwabna lekkość bytu i malarz ogrodów -
GRAHAM SANDERSON

Graham Sanderson

Tapety i tkaniny od 1860 r.

Tapeta Porcelain Garden inspirowana projektami wczesnych, XIX-wiecznych, ręcznie malowanych, chińskich tapet z kwiatami piwonii i ptactwa w miękkich pastelach. Układ projektu tworzy szlak wzorowany na elementach zaczerpniętych z oryginalnych, chińskich obrazów.

oraz Magnolie i tkaniny: Sweet Bay oraz Grove Park Ecru z pojedynczymi kwiatami i ogrodowym pawilonem

Trudno mi się oderwać od tej stylistycznej analogii i wspomnień. Od onirycznej aury wnętrz pokojów Cecilii i Briony, scen z Lolą jak z przedwojennych pocztówek i malowanych ścian pełnych sekretów powierzanych w oknie wykusza z widokiem na powieść...

Skwierczące popołudnie. Kwiaty w pamiątkowej wazie, jedwabna bluzka, goście i list.

NASYCENIE

& jeszcze  Arum Lilies

Tak się składa, że ten materiał wyprodukowano w 1858 r. 

i obito nim siedzenia w domu Winstona Chulrchilla

Pokutny dwór Stokesay Court

 

Powoli cofamy się w czasie. Mijamy Monk’s House i zaglądamy do Nymans, ale też tylko przelotem bo i opowieść nie o tem. Tu się tylko nastroimy wiktoriańskim klimatem, nim Jane dopiecze dla nas swoją szarlotkę i ruszamy dalej. Przedsmak stylu już był a zdarzyło się to w "Pokucie" i to świetna okazja by wątek pociągnąć dalej. Nie o biel klifów mi chodzi a o Stokesay Court.Tam bowiem, na rozległych terenach falistego South Shropshire, późno-wiktoriański dwór staje się miejscem gdzie nasi kochankowie toczą flirty nim fabula wyjdzie poza jego mury i rozkręci się na dobre, wiodąc szklanym okiem i zamysłem reżysera ku podnóżom kredowych wzgórz. Warto przy tej okazji wspomnieć o niezwykłym incydencie. Cała bowiem produkcja i ekipa filmowa Joe Wright’a, weszła w obiekt krótko mówiąc „martwy”. Scenografka, Sarah Greenwood, wypatrzyła go w jakimś kolorowym magazynie wnętrzarskim w czasie gdy jego dozorczyni Ms. Magnus  „głośno”marzyła o tym jak dom jej przodków staje się żywym muzeum dzięki telewizyjno-filmowym produkcjom (a przez to inwestycjom, rzecz jasna). Jej marzenia spełniły się kilka lat potem i dwór na kilka tygodni stał się żywą scenografią. Wnętrza do okoliczności filmu, tj. 1935 r., zespół Greenwood przygotowywał siedem tygodni, w koszty wrzucając przede wszystkim restauracje słynnych dębowych paneli z holu centralnego, galerii i holu wejściowego, mebli, stolarek ... Przywrócony do życia na poczet filmu i akcji dwór, można dziś podziwiać zwiedzając tropem „pokutników” i cofając aż do początków założenia, czyli małego kamiennego domu z połowy XIX w. jaki przedsiębiorczy John Derby-Allcroft powierzył po jego nabyciu nowoczesności. I tu wkracza Ms. Magnus, przewodniczka i opiekunka posiadłości, jakiej misja i pasja miejscem z przeszłości już wymiecionym sprowadza ją na powrót, utrwalając w wizytach fanów stop-klatki i historii. Och! Życzyć sobie tylko takich „inwestorów” (i takiej reklamy). To wręcz niesłychane jakim budżetem operują zachodnie produkcje, jaką świadomością i poświęceniem dla odtworzenia detali powieści i w końcu biznesowym instynktem. Dla naszego rodzimego rynku, nieruchomości historycznych zwłaszcza, to zupełnie inna czasoprzestrzeń by nie rzec - rodzaj gwiezdnych wojen, więc damit schluss i lecimy dalej.

Ms. Magnus, inicjatorka zagospodarowania nieruchomości a zarazem

jej przewodniczka

Zdjęcia wnętrz pochodzą z The Other ‘Atonement’ Love Story