Koincydencje

Robert Polidori & Mary Katrantzou  

pink me up

Tekstury

Mary Katrantzou & Robert Polidori

kolekcja - Vogue.it

Odbicie

Robert Polidori & Tim Walker

SCENA

Chad Wys - dywagacje

Opus 2, 2013 i Arrangement in Skintones 15, 2011

AnOther Magazine

Arrangement in Skintones 6, 2011

Portret kobiety z kryształem, 2013 i Castrophia 2012 poniżej

Brutalność wobec Gainsborough 2, 2009

  

  

& Maison Martin Margiella fall 2014/15 w odbiciu 

Vogue.co.uk

Resume

Chad Wys nie całkiem NEW ORDER

Van Ruisdael  Pejzaż z prętami (2011)

Chad Wys  dekonstrukcja: sztuka jako sztuka zrozumienia sztuki. Hm.

Chad Wys czemu nie?:  skoro istnieje granica w sztuce, to gdzie ona jest i dlaczego jest nią ... dekonstrukcja?

Chad Wys akademizm i śledztwo: teorie i krytyka sztuki w procesie myślowym młodego filozofa:  "Jak wynegocjować bardziej świadome i dynamiczne zrozumienie wizualnych tradycji kulturowych i sposób interakcji z tą wizualnością, która przenika ich życie?" Niech zgadnę: Photoshopem? Można też pomyśleć o przeprowadzce na Stary Ląd, ale w sumie od czego mamy wiki gallery.

Chad Wys motto: re-kontekstualizacja dzieł sztuki dekoracyjnej. Jak stworzyć barierę między widzem a obiektem tam, gdzie jej wcześniej nie było (po co? wyjaśnia misja) i zreinterpretować całość raz jeszcze? Reinterpretujcie.

Erroneous Attribution

Chad Wys misja: infiltracja obszarów sztuki jako źródła społecznej tożsamości. Czyli jak dzieła sztuki określają to, kim jesteśmy i dlaczego tak jest lub może tak nie jest? Jest? 

Wersal Roberta Polidori i Brutalności ciąg dalszy

Chad Wys strona artysty : Statement mnie porwał! Od razu pomyślałam o Quakebotach produkujących newsy dla amerykańskich agencji prasowych. Copywriterach, którzy story telling zamieniają w bestsellery bijące Jose Saramago, Umberto Eco, a ich slogany tworzą nowe oblicze poezji, redefiniując samego Rimbeau. 

(...)

To może na koniec performance: stłuczemy wartą 27 mln $ wazę z czasów mongolskiej dynastii Yuan. ?? Stłuczemy. Nie, nie stłuczemy. Sprzedano na aukcji w Londynie w 2005 r. Szkoda. Stłuczmy replikę. Popularność jest warta o wiele więcej. 

Ai Weiwei, Pérez Art Museum Miami

zdjęcie NYT

więcej:

AnOther Exclusive

Wzór

 

 Robert Polidori & Marc Jacobs

Fall

 John Ruskin & David Roberts

© Robert Polidori, Neues Museum Berlin 2009

 ROZPAD

ŚWIATY UTRACONE

Scena

Przedpokój dowódcy gwardii, no 1
 Robert Polidori - Wersal, 1986

Śmierć Marata Jacques-Louis Davida z 1793

 Robert Polidori - Wersal, 1985

 

Galeria Uffizi, Sala Kontrreformacji, 2008
 © Massimo Listri

Claudia Cardinale i Luchino Visconti (Leopard,1963)

i co jeszcze? 

teatralny Vermeer w jednej ze swoich scen

(Sztuka malarstwa z 1665 r.) 

lub inaczej

  

alegorie artysty  

i Petera Greenawaya świat teatrów wzajemnie się przenikających 

(Zet & Dwa Zera,1985)

*

Dzieła sztuki nigdy nie zostały ukończone, lecz zatrzymane.  

- PG

Polidori. Ucieczki w czasie.

 Co znaczy odrestaurować coś? To znaczy sprawić by coś starego stało się na powrót nowym. To czasowy paradoks, zwłaszcza w takim miejscu jak Wersal gdzie wiele się zmieniało. (...) Więc kiedy wybierasz jakiś pokój by go odrestaurować tak, jak to było w danej epoce, okres jaki wybierasz opiera się na twoim współczesnym postrzeganiu świata. Bo to, czego szukamy w tych muzeach podczas odnowy to historyczny rewizjonizm i społeczne superego, co dana społeczność myśli o sobie i jak jest przez to postrzegana. To eksterioryzacja życia duszy lub osobistej wartości.

– Robert Polidori

 

 

W temacie The Impossible Wardrobe przypomniałam sobie o innym teatrze. O starych inspiracjach i człowieku, który w bardziej monumentalnych kadrach wiedzie natychmiast w stronę "scenografii" Massimo Listri, przy czym ten wydaje się mniej zaangażowany w komentarz a bardziej w atmosferę. Polidori, bo o nim mowa, przez 20 lat dokumentując Pałac w Wersalu (i nie tylko, bo dorobek ma znacznie większy) był zarówno świadkiem prac restauratorskich, a wchodząc niemal pod skórę stał się nieświadomie encyklopedystą jego genius loci. Psychologiem, rzec by można, analitykiem nim wyłonił się z tego potężny zbiór artystycznych, monodramatycznych w większości kadrów, którymi obnażył przy okazji te same motywy jakie kierowały kiedyś Ludwikiem XIV, XV, XVI a dla jakich muzealnicy i konserwatorzy stale podejmują morderczą walkę z czasem: wpływy. Dzięki nim "teatr pamięci" trwa gdzie każdy pokój, każda sala to scena sama w sobie, a każdy portret to bohater. To, ile jesteśmy w stanie ich umieścić na ścianach,  jak swobodnie dorzuca Polidori, decyduje o tym, czy będziemy mogli podtrzymać superego w znaczeniu jungowskim. No tak, bo w zasadzie czym byłyby 'stare' domy bez ich galerii portretów jak nie bezimienną amfiladą przejść?
To chyba zmienia perspektywę kolejnej wizyty.

Peter Greenaway, Baby of Macon
fot. Marc Guillaumot

fotografie: Robert Polidori
“Parcours Museologique Revisited” tu