Odbicie

Gustav Klimt & Hermann Jünger

Hit czy kit?

Nina Kupniewska, Dario Dalessandro - Warszawa, praca nr 240191

Nagroda Główna w konkursie pt.: "Materia Prima"  

Amberif Design Award 2014

Co wniosą tegoroczne Amberify do polskiego designu, nie mam pojęcia. Może, jak skonstatował Tomek Ogrodowski - przebudzenie. A może nic. Myślę od razu o ostatniej okładce amerykańskiego Vogue z Kim Kardashian, której to naczelna jeszcze do niedawna nie zostawiała żadnych złudzeń, iż kiedykolwiek się na niej pojawi. I oto JEST. Świat zadrżał, świat się nie zachwyca. Wszyscy wiedzą dlaczego, ale nikt się nie domyśla. Kolejna granica złamana.

Odwiedzając stronę tegorocznej edycji z ciekawości prac konkursowych doczytuję temat: "Materia Prima". W symbolicznym, chrześcijańskim  kontekście to Bogini Matka, dzięki której duch otrzymuje materialny lub cielesny kształt. Najogólniej - KOBIETA. Idąc dalej, w stronę Majów, mamy pierwszy z 20 glifów -  Imix (i'miisz) - źródło życia - pramatkę, prawodę, prazaufanie, prapokam i w końcu - płodność. Tą, która wyplata sieć, historię jednego łona, a każda z wyplecionej nici wiedzie bezpośrednio do niej - mistycznego Pająka -Matki. O czym myślę? O Louise Bourgeois. Patrzę i co widzę? Tampon.
Pomyślałam więc dalej, instynktownie chyba, o "Adoracji" Markiewicza, choć to daleko idąca metafora. Tu sztuka złotnicza (użytkowa, wzięta raczej dosłownie) - tam, powiedzmy sobie najprościej - sacrum na pierwszym planie,  na dalszym zaś swobodna tego "interpretacja" włącznie z całą falą krytyki, jaką wywołała. Fałszywa adoracja, jak podsumuje w ostatniej Chimerze Piotr Bernatowicz, sztuka fałszywa. Argumentem może być troska. Nie o wartości, lecz o Prawdę. Sztuka, która powiela rzeczywistość (Tampon) jeśli nie jest nudna, jest uproszczeniem by nie rzec - prostactwem. Jednakże samo roztrząsanie tego rodzaju form ekspresji (antysztuka), moim zdaniem wskazuje na o wiele większy problem, który albo faktycznie leży u stóp większości uczelnianych katedr, albo w tych artystach, balansujących na granicy hipokryzji.

[o Tamponie]:
Praca sugestywna i odważna – dowcipna, niewygodna, poważna, potencjalnie kontrowersyjna. Prowokuje do dyskusji o naszej postawie wobec miesiączkowania. W przeszłości uważano to za temat, o którym się nie mówi, coś wstydliwego, wręcz brudnego, pomimo że jest to zjawisko naturalne i zdrowe, wręcz podstawowe dla życia ludzkiego. Bursztyn, ukryty w ziemi przez wieki, również kojarzy się z czasem i tajemniczością procesów natury. Ukazanie tamponu za pomocą tak pięknego materiału może symbolizować pozytywne zmiany dotychczasowej postawy. 
- Werdykt Amberif Design Award 2014


Nie projektuję, więc nie jestem projektantem. Ale argumenty Komisji są jak eufemizm wobec domyślnego tytułu pracy i sprowokowały mnie, owszem, do śmiechu. Bo czym może być (lub nie?!) bursztynowy Tampon i czy w ogóle "sprowokuje" kogoś do tego, by roztrząsać na spotkaniach przy kawie czy lampce wina procesy fizjologiczne w takim kontekście jak to uznają "fachowcy" lub jakimkolwiek innym? No i w końcu: kiedy ostatnio, drogie panie (a może również - drodzy panowie), pomyśleliście o menstruacji w kontekście niegdysiejszego tabu? Ja 20 lat temu czytając "Jesień średniowiecza". Do dziś - bez zobowiązań. Częściej już myślę o ustawie "Married Women's Property Acts" niż o zaprzeszłej nieczystości kobiet, z powodu której w "te dni" nie mogły np. przekraczać progu świątyni. Jakoś nie mam z tym problemu i - jak mi się zdaje - nie cierpię z powodu atawistycznie uwarunkowanego poczucia niższości. 

Czuję drwinę. Z art designu, z jury (w tym wypadku byłoby to nawet uzasadnione) i z konkursu, a zarazem rozpacz nad pustką totalną skazaną wyłącznie na eksces. Okey - na rzemiosło. No dobrze - na warsztat.

Ponieważ każdy osąd oddziela od prawdy, unikam tego, ale chyba wątpliwości nie ma, że tegoroczna Nagroda Główna ADA to KIT roku :) Nie wiem tylko czy na dobry, czy na zły jego początek. Ocenicie już sami.  

Gdzie warto tej jesieni być

Portret Jeanne de Marigny przypisywany Charlesowi Beaubrun i jego kuzynowi - Henry'emu,

Paryż, ok.1650-60 © Victoria and Albert Museum w Londynie

Jako, że życie pereł trafiło właśnie pod lupę V&A Museum, a i z pięknej zapowiedzi The Jewlery Editor nie wynika nic innego jak stwierdzenie: tam teraz mnie brakuje, pomyślałam, że z rozkoszą się teleportuję do londyńskiego Kensington. Wystawa jaka powstała we współpracy z Qatar Museums Authority, wspólnie jesień tę celebruje piękną retrospekcją do czasów jej odkryć, fascynacji i pierwszych kolekcji, by następnie zaprezentować współczesne projekty i detale.

Muszle były czczone jako cudowne stworzenia natury i cenione z uwagi na ich dekoracyjny charakter. Wskutek globalnych eksploracji z entuzjazmem tworzono ich kolekcje a rzadkie skarby z egzotycznych krain prezentowano w gabinetach osobliwości ku powszechnemu zachwytowi. W późniejszym czasie nastąpił wzrost zainteresowania muszlami przez świat nauki, co zostało odnotowane w bogato ilustrowanych tomach.

W ostatnich latach przedmiotem analizy naukowej była sama perła oraz jej powstawanie. Zdjęcia rentgenowskie ujawniły naturalny sposób w jaki powstaje perła słonowodna przez wtargnięcie do wewnętrznej powłoki muszli - organu jaki wytwarza macicę perłową - pasożyta takiego jak robak lub kawałek gąbki. Komórka wówczas wypiera go tworząc torbiel, nad którą rośnie masa perłowa. 

Pearls: V&A and Qatar Museums Authority

Muszla Abalone z perłą Mabe w kształcie robaka

Nowa Zelandia © Christian Creutz

Wystawa potrwa do stycznia 2014 r., więc jest szansa, że zdążę.

więcej o perłach pisałam tu

Koincydencje

~ green state of mind ~
John Singer Sargent
Carolina Herrera
Garden Design

Zimowe muzy: srebro

 

Królewski romans

chłodne wnętrza i sztukaterie Amalienburg

panorama pałacu Linderhof  

najlepszy na tę porę Martin van Mytens

a po wszystkim - diamenty - w oryginale

Jewels du Jour

Z kolekcji Chatsworth House

Uroczy detal. Sentyment do miejsca i może inspiracja na prezent?

 "L’amour en fait le lien" 

 (miłość wiąże ze sobą)

należąca do Księżnej Devonshire broszka z rubinem w kształcie symbolicznej kokardy z 1900 r., 

wystawiona na jesienną aukcję Sotheby's, Attic Sale w 2010 r.

Z kolekcji Królowej Matki

 

 

Cecil Beaton i Elżbieta Królowa Matka sfotografowana przez niego w 1948 r.

Oriental Circlet Tiara oraz broszka Fringe (ozdobiona frędzlami)

Ta ostatnia raz jeszcze z Pałacu Buckingham. Klejnoty pierwotnie należały do królowej  Wiktorii: tiara zaprojektowana przez Księcia Alberta w 1853 r. wykonana została ze złota, diamentów oraz rubinów birmańskich jakie w miejsce ulubionych przez męża Wiktorii opali umieściła tam jej synowa, Aleksandra.

WIKTORIA - ALEKSANDRA - ELŻBIETA MATKA - ELŻBIETA II

Dziedzictwo

 

 

Luxury. Kilka zbliżeń.

Najlepszy przyjaciel kobiet

Diamenty zawsze były związane z długowiecznością i wytrzymałością, co czyni je stosownym hołdem dla Królowej w jej jubileuszowym roku. Wystawa pokazuje jak w ciągu ostatnich trzech wieków monarchinie używały diamentów by podkreślać ich wspaniałość czy to w postaci osobistych ozdób, czy jako deklarację władzy.

- Kuratorka wystawy, Caroline de Guitaut

Na wyświetlaczu prywatna kolekcja Królowej Elżbiety II w związku z niedawnym Diamentowym Jubileuszem.
Z pewnością na szczególna uwagę zasługuje fakt, iż do wykonania niektórych detali królewskiej kolekcji wykorzystano diament Cullinan, największy w historii w jego stanie surowym z wagą 3,106 karatów. Odkryty w Pretorii w 1905 r. pierwotnie został wyrzucony gdyż sądzono, że jest zbyt duży jak na diament. Po odzyskaniu został podarowany królowi Edwardowi VII a po zleceniu jego podziału i oszlifowania, brylanty zostały wykorzystane do wykonania królewskich klejnotów. Część z nich, dziedziczna, noszona jest przez rodzinę królewską począwszy od królowej Aleksandry, przez Marię Teck aż po obecną - królową Elżbietę II. Siedem z dziewięciu detali (m.in. zdjęcie trzecie od dołu oraz poniższa fotografia) udostępnionych na widok publiczny w czerwcu w Pałacu Buckingham stanowi część powyższej kolekcji, bez wątpienia jednej z bardziej spektakularnych jaką można tam podziwiać do 7 października br.

Królowa Maria Teck i wspomniany naszyjnik z wisiorem Cullinan VII  Delhi Durbar 

 więcej: tu oraz tu

Zainspirowana

Z Jukatanu, którego sztuka m.in. leży u podstaw Art Deco prosto na czerwony dywan 2012:

Maya Rudolph &  MAYA

Czytam właśnie  Surferów Zuvuyi José Argüellesa  i przypominam sobie, oczywiście poza całym designem modnej w l. 20, 30 i później azteckiej i majańskiej geometrii Cartiera i nie tylko, że też miałam mieć na imię Maya... 





płaskorzeźby Chitchen Itza blog Scotta Garren'a i Heather Shay
figurka majańskiego króla MET
bizuteria Diamond & Estate Trust 

Jak lubię

I kto lubi jeszcze?

DG & William IV by Sir Martin Archer Shee

Balmain oraz Erickson  Beamon i kryształowy krzyż Viktorii Swarovskiego tu

Skała

Paloma Picasso i jej naszyjnik. Moc nieobrobionych kamieni.

Wywiad z projektantką można przeczytać tu

fot.Michael Thompson

AnOther i jego przedmiot pożądania

Gdybym miał opisać tę serię, nazwałbym ją Fantasmagorią 

Tak powie o zaprojektowanych przez siebie klejnotach francuski artysta, Charles Negre. 

SPIRALĄ złotego jaja wysadzanego diamentami nawiązuję jeszcze na chwilę do wczorajszej, 166 rocznicy urodzin Petera Carla Fabergé. Detal jego autorstwa pochodzi z jednej z kolekcji Fabergé, "Les Favorites" jaka stanowi nową interpretację kultowych tematów, ich artyzmu oraz technik.

No cóż, ukrywać nie będę, że mnie jednak bardziej od naszyjnika uwiódł efekt..

zdjęcie: AnOther 

więcej nt. kolekcji: strona Fabergé

Wilanów. Odbicia

Pomyślałam o włoskim regalo. Srebrne bibeloty są zdecydowanie mniejsze od wilanowskich a ponadto w towarzystwie słodkich migdałów z okazji wszelkich rodzinnych uroczystości lądują u zaproszonych gości. Miła tradycja i fajna pamiątka a jeśli ma się liczną rodzinę to i szanse na ciekawą kolekcję souvenirów automatycznie rosną...

Za wachlarzem

Ponieważ był dziś upał jak na maj dość uporczywy, w pałacowych kawiarniach tłum, przez  moment podczas kolejnych plenerowych wizyt poza cieniem to, o czym zamarzyłam to - wachlarz. 

Scena sielska....  i wachlarz z 2 poł. XVIII w.

Bez wachlarza nigdy nie były w drodze i na przechadzce, a nawet i w domach zasłaniały się nim od słońca i chłodziły powiewaniem onego, mianowicie, kiedy były tańcem lub inną jaką agitacją zmordowane. Wachlarz najmodniejszy był i najdroższy, który miał żebra z słoniowej kości kitajką, malowaniem chińskim ozdobioną, powleczone. Podlejsze wachlarze były z drewna i papieru z malowidłem, czyli drukiem albo wybijaniem różnych figur i kwiatów. - J. Kitowicz

&

tajemnicza Dama Alexandra Rosliniego, bardzo dzisiejsza i bardzo wilanowska...

wachlarze z kolekcji Muzeum Pałac w Wilanowie 

Tekstura

Co przynosi wiosnę?

zainspirowana DIOR DIORETTE tu

Sandra's closet tu